In de rubriek Verhalen, hier een nieuw Kort Verhaal. Het staat ook onder de menubutton ‘Verhalen’.
Het was donker buiten. Binnenin in de tram brandden de lampen, waardoor hij, toen ze instapte, zag hoe ze uit haar ogen keek, Ja, die blik, die herkende hij. Uit duizenden.
Ze plofte neer op de stoel tegenover hem en zette haar tas op de stoel naast zich. Ze keek naar buiten, de duisternis in. Haar adem deed het raam beslaan. De tram maakte een schokkende beweging.
In juni 2026 was ik in Maleisië in verband met een prijs die we als Stichting Transfusie Geneeskunde in Kuala Lumpur uitreikten aan een medicus die zich op het gebied van bloedtransfusie verdienstelijk had gemaakt. In een eerdere blog legde ik uit hoe dat met deze prijzen en de stichting zat (voor de link, zie onderaan de blog). Na de uitreiking plakten mijn vrouw en ik een rondreis door Maleisië aan ons verblijf vast. In de blog van vorige maand (juli 2026), poste ik deel 1 van deze serie van drie. Ook een linkje naar die blog onderaan deze.
Maleisië! Wat een prachtig land! Ik reisde ernaar toe vanwege de uitreiking van de ISBT Presidential Award, die de Stichting Transfusie Geneeskunde om de twee jaar uitreikt aan een medicus die zich verdienstelijk heeft gemaakt op het gebied van bloedtransfusie. Ik schreef hier over in de blog van vorige maand, juni 2026 (voor de link, ze onderaan).
Dit keer kwam de ontvanger uit Zweden. Hij was blij met de Award.
Dit is het eerste deel van drie van de reis naar en door Maleisië.
Medische zaken zijn mij vreemd, behalve wat je zoal om je heen hoort en wat je huisarts zo nu en dan opbrengt. Niettemin ben ik al ruim dertig jaar omringd door enkele medici, gespecialiseerd op het gebied van bloedtransfusie, of zoals zij dat noemen: Transfusie Geneeskunde.
Enkele jaren geleden woonden we de bruiloft van een achterneef bij. In Austin, Texas. We plakten er enkele dagen vakantie aan vast en toerden door de staat. The Lone Star State, noemen de Amerikanen Texas.
Vandaag post ik de 300ste blog, sinds de start, februari 2012. Bij de 100ste blog en 200ste blog poste ik een spiritueel getinte post in de categorie Bewustwording. Ik herhaal meteen de wijsheid niet in pacht te hebben, zeker niet op spiritueel gebied. Doe ermee wat je wilt, werp het verre van je, of vergeet het direct weer.
Waar ik het over wil hebben is een verschrikkelijke vergissing, met grootse consequenties die tot de dag van vandaag voortduren. Die vergissing is dat de vrouw verantwoordelijk wordt gehouden voor het gedwongen verlaten van Adam en Eva uit het paradijs . Deze vergissing is door mensen bedacht. Als een legende overgeleverd en heeft duizenden jaren tot heel veel leed, onderdrukking en misbruik geleid.
In de categorie ‘Mijn werkzame leven’, schrijf ik verder over mijn periode bij de Optiebeurs. In dit vierde deel is het onderwerp de digitalisering van de fysieke vloerhandel. Ik verdeel deze blog in drie delen.
Eerdere blogs over ‘Mijn werkzame leven’ vindt u onder ‘Categorieën’.
In de rubriek Korte Verhalen, hier een nieuw, kort verhaal. Het staat ook onder de menubutton ‘Korte Verhalen’.
De wind rukte aan de deur en liet hem rammelen. Hij loeide om het huis, als wilde hij zijn gelijk halen en het steeds maar niet kreeg. Ze rilde, beet op haar lip en fronste. Dat gerammel moest stoppen. Haar oog viel op de tafel. Daarmee kon ze de deur klem zetten. Ze duwde ertegen. De tafel bewoog niet. Met een knalrood hoofd duwde en sjorde ze, met armen en achterwerk, het kreng kwam geen centimeter van zijn plaats.
Met een zucht deed ze een stap achteruit. Pas toen zag ze het: hij stond op het kleed. Heel even kneep ze haar ogen dicht, pakte het kleed en gaf er een ruk aan, de tafel bewoog gemakkelijk mee. Met een knal plaatste ze hem tegen de deur. Het gerammel stopte.
Deels met een vriend en deels met mijn echtgenote reed ik een aantal jaren geleden met de auto door het zuidoosten van de Verenigde Staten. Een road-trip door The Deep South..
Ik blogde al eerder over de VS, dit is deel 3.
Dit korte verhaal is gebaseerd op een ware gebeurtenis. Het Near Miss gedeelte is een feit dat ikzelf ooit beleefde. Het vriendinnetje van destijds is ook een feit, de brief is fictie.
Ik blogde door de jaren heen al achttien keer eerder verhalen over A Near Miss. Dit is nummer 19. het is het tweede verhaal in de rubriek Verhalen.